Dag Guy en Hilde,

15 jaar geleden zijn wij in Brecht komen wonen. Geen van beide een connectie hier, dus eer ge het dorp en de mensen begint te kennen, sta je aan de kleuterschool. We kwamen al een tijdje langs voor brood, sandwiches en af en toe gebak. Maar het is pas echt blijven hangen vanaf de vraag door Hilde: ‘Luste gij ne sandwich?’ En van ‘Hebde gij al ne sandwich gekregen?’ ging het naar ‘Ha, hier is de Jef! Hoe is ‘t?’ Wij waren ook die 2 ambetanterikken die onze fietsen achteraan kwamen zetten om daarna langs voor de winkel binnen te gaan. En die sandwich samen met het tof babbeltje, maakte het voor Jef altijd plezant(er). Het was voor hem een echt uitstapke. Ondertussen komt hij met plezier al een hele tijd alleen tot bij jullie gefietst. Loslaten noemen ze dat. En voor jullie is dat net zo. De bakkerij is groot deel van jullie leven, maar er is meer. Ik herinner me nog een cakeje te krijgen op de dag dat jullie 20 jaar open waren. ‘Op nog 20 jaar?’ heb ik toen gevraagd… Dat er nog verschillende jaren bij kwamen, dat was duidelijk, maar hoe lang… En kijk, jullie tijd om los te laten is er… Tijd om te genieten!!! Uren genoeg gedraaid die nu gecompenseerd mogen worden. Het gaat jullie goed!!! Geen sandwich meer, maar wel de gedachte eraan 🙂 Dankjewel aan jullie beiden maar ook aan jullie team! Het gaat jullie goed en hopelijk nog tot ziens!

Jan, Cindy en Jef